روز دوم کسی در اینستا نوشته بود: آرامش پاییز دیگری گفته بود: پاییز دوست داشتنیبرای من اما، این روزهای پاییزی سرد و گرفته و بی حوصله و بی رمق است.انگار همه خل شده اند: مهناز، سمانه، فاطمهمدیرعامل اصرار دارد خوشمزگی کند و بی امان تکه بپراند، به بچه ام، به مدیریتم، به ساعت رفت و آمدم و به هرچه به من مربوط می‌شود! آخرینش امروز بود که به شوخی میگفت اگر خانم میم مهندس، رشته ی تو را خوانده بود به جای تو مدیرش میکردم!در زمان حاضر از ساعت هشت تا دو یک ریز کار کردم بعد آمدم خانه و غذای خودمان و دخترک

دوست بیگانه و دشمن خویش آمده ایم ولایت، اینجا همه چیز آهسته است.کسی به نقل از غاده سلمان نوشته بود((میخواهی راز قدرت مرا بدانی؟ هیچکس هیچوقت واقعا مرا دوست نداشت!))نمیدانم چرا چیزی ته دلم شکست، یاد خودم افتادم.کسی هرگز مرا واقعا دوست داشته؟خودم چی؟همزادم میگوید بچه که بودیم همیشه به اینکه همه دوستت دارند، غبطه می خوردم ..اصلا یادم نمی آید.خانم مشاور میگفت همیشه خودت را با خواهرت مقایسه میکنی و خواهرم میگفت قبلا او هم خودش را با من مقایسه میکرده. به گمانم هرکس حالش بهتر است و خودش را بیشتر دو

خود خودش عاشق خودمم، همین جوری که اومدم تو اتاق کتابخونه جا پهن کردم چهار پنج تا کتاب دورم ریختم و فصل چهار سریال Treatment رو تو موبایل می بینم. همین آدم تپلی، با یه نمه اضطراب که هی هدفون رو از گوشش درمیاره که مطمئن بشه صدای گریه بچه نمیاد.همین آدمی که دیدن ویدیوهای یه بلاگر لوند که رموز سکس یاد میده حوصله اش رو سر می‌بره و ترجیح میده فیلم به درد بخور روانشناسی ببینه.همین، همین آدم رو عشق است که خود خود خودشه. تاريخ : چهارشنبه بیست و هشتم آذر ۱۴۰۳ | 0:42 | نویسنده : سوفی | .: Weblog